|
 Κοσμικοί,
λάτρεις των
χειμερινών σπορ, και
της φύσης, αλλά και
όσοι θέλουν απλώς να
ζήσουν κάτι
ιδιαίτερο και
ξεχωριστό έχουν
δώσει ραντεβού στη
φημισμένη Αράχοβα,
το λίκνο της
περιοχής, όπου η
παράδοση συναντά τις
σύγχρονες ανάγκες
για αναψυχή,
διασκέδαση και -γιατί
όχι;- ξεφάντωμα.
Το
κλίμα της Αράχοβας
είναι ηπειρωτικό, με
σχετικά δροσερό,
αλλά ξηρό καλοκαίρι,
βροχερό φθινόπωρο
και βαρύ χειμώνα Η
ποιότητα και η
σπουδαιότητα της
περιοχής οφείλονται
στην οικολογική και
αισθητική αξία των
φυσικών της
στοιχείων, κυρίως
στην βιοποικιλότητά
της. Υπάρχουν αλπικά
λιβάδια σε μεγάλα
υψόμετρα, γυμνοί
βράχοι και ένα
εντυπωσιακό δάσος
της ενδημικής
κεφαλληνιακής
ελάτης.
Σπάνια
συνδυάζονται η
μεγαλοπρέπεια και η
αγριότητα του τοπίου
με τον ιδιαίτερο
ρυθμό που
παρουσιάζει το
κτίσιμο του χωριού,
καθώς και με την
ψυχοσύνθεση και την
εξωτερική εμφάνιση
των κατοίκων.
Μαγευτική
θέα
Όλα
εδώ πάνω έχουν κάτι
να προσφέρουν στον
περίεργο επισκέπτη ή
τον περιηγητή:
Ορίζοντα τοποθεσίας,
θέα μαγευτική απ'
όλες τις μεριές,
αρχιτεκτονική
σπιτιών ιδιόρρυθμη,
βιοτεχνία πλούσια,
παλαιογραφία και,
προ πάντων, κλίμα
θαυμάσιο και
υγιεινότατο.
Είναι
ζήτημα αν υπάρχει
άλλη πόλη χτισμένη
έτσι, συνεχώς
αναρριχώμενη από
βράχο σε βράχο.
Ιλιγγιά κανείς
παρατηρώντας από το
προαύλιο του Αϊ-Γιώργη
ολόκληρη την Αράχοβα
κάτω.
Αλλά
το θέαμα από μακριά
όταν την
πρωτοαντικρύζουμε,
ερχόμενοι από
Λιβαδειά, είναι από
τα μοναδικότερα και
χαρακτηριστικότερα.
Νομίζει κανείς πως η
πόλη κρέμεται πάνω
από τον Παρνασσό και
πως θα πέσει στο βαθύ
και απότομο φαράγγι
του ποταμού Πλειστού.
Η
Αράχοβα δίνει την
εντύπωση μιας από
τις πλέον
ιδιόρρυθμες
τοποθεσίες που
μπορεί να συναντήσει
κάποιος και αξίζει
να την επισκεφθεί
κανείς, αλλά και να
μελετηθεί για τον
χαρακτήρα και τον
αρχιτεκτονικό ρυθμό
της.
Με
αυτά τα μοναδικά
φυσικά χαρίσματα, η
Αράχοβα δίνει την
δυνατότητα σπάνιων
τουριστικών
δραστηριοτήτων,
εκτός του
αρχαιολογικού χώρου
των Δελφών και του
χιονοδρομικού
κέντρου του
Παρνασσού, όπως
είναι ο
αγροτουρισμός, ο
οικοτουρισμός, ο
δασοτουρισμός κ.α. (ΟΛΑ
ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ: ΔΗΜΟΣ
ΑΡΑΧΟΒΑΣ).
Από
το Ζεμενό έως το
Κωρύκειον Άντρο και
τη Λιάκουρα, από την
κοιλάδα του Πλειστού
(κάτω στα πόδια της
Αράχοβας) έως τους
Δελφούς, η περιοχή
είναι γεμάτη με
αρχαίες μνήμες, από
τις πιο βαθύρριζες
της ελληνικής
ιστορίας.
Με
βάση την τόσο μεγάλη
ιστορία και όλες τις
μακροτάξιδες
ιστορικές αναδρομές,
δεν μένει παρά η
αρχαιολογική
σκαπάνη και η
ουσιαστική έρευνα να
αποκαλύψουν την
πραγματική
ταυτότητα των αφανών
αυτών, πολύτιμων
ιστορικών μνημείων.
Κυπάρισσος
Ανατολικά
της Αράχοβας, στη
θέση Πάνια,
τοποθετείται κατά
μια άποψη η
αρχαιότατη πόλη
Κυπάρισσος. Από το
χάρτη της Ελλάδας
του Άνθιμου Γαζή με
τα αρχαία και νέα
ονόματα πόλεων, που
εκδόθηκε στα 1810, η
Κυπάρισσος
τοποθετείται μεταξύ
Αράχοβας και Δελφών.
Η Κυπάρισσος
αναφέρεται από τον
Όμηρο, τον αρχαίο
ιστορικό Παυσανία (2ος
μ.Χ. αι.) και τον
Στράβωνα (67 π.Χ. - 23 μ.Χ.)
κατά τον οποίο η
Κυπάρισσος, "κώμη
υπο τη Λυκώρεια",
πήρε την ονομασία
της ή από το ομώνυμο
δέντρο, το οποίο
υπήρχέ σε αφθονία
στον τόπο.
Η
Κυπάρισσος όπως και
πολλές άλλες πόλεις
του Παρνασσού,
θεωρείται αποικία
των Κρητών, γεγονός
που πιστοποιείται
από την ονομασία
Έρρανα, το οποίο
συναντάται και σε
αρχαία πόλη της
Κρήτης.
Αξιοπερίεργο
είναι το γεγονός ότι
η λέξη Κυπάρισσος
είναι πελασγική,
δηλαδή προελληνική,
και χρονολογείται
γύρω στα 2000 π.Χ.
Όταν
το 1911 μετέφεραν το
νερό της Πάνιας στην
Αράχοβα, στο
κατασκευαζόμενο
υδραγωγείο βρέθηκαν
ίχνη αρχαίου
υδραγωγείου, δηλαδή
πήλινοι σωλήνες και
κεραμικές δεξαμενές.
Βρέθηκαν επίσης
πιθάρια, λάγυνοι και
τάφοι.
Στα
1990 αποτοιχίστηκε από
το εκκλησάκι της
Παναγιωτούς αρχαία
επιτύμβια στήλη, που
βρίσκεται στο
μουσείο των Δελφών.
Ανεμώρεια
Γύρω
από την πηγή
Χτιριανού, στη
δυτική πλευρά της
Αράχοβας,
τοποθετείται η
αρχαία πόλη
Ανεμώρεια ή
ανεμώλεια. Το 1847 ο
Αραχοβίτης
ιστορικός Γ. Κρέμος
ανακάλυψε μεγάλο ναό.
βωμό των ανέμων και
ένα τείχος. Βωμοί
ήταν τα αρχαιότατα
θυσιαστήρια τα οποία
αργότερα
ανεγείρονταν και
μέσα στους ναούς. Ο
βωμός των ανέμων
σχετιζόταν ίσως με
την παρατήρηση του
καιρού και την "καταπράυνση"
των ανέμων. Η πληθώρα
των μετερεωλογικών
μύθων, που
διασώζονται στην
παράδοση της
Αράχοβας, και η σχέση
της με τους ισχυρούς
ανέμους, όπως
φανερώνει και η
αρχαία ονομασία
Ανεμώρεια,
υποδηλώνουν
αρχαιότατες
λατρείες.
Στην
περιοχή της αρχαίας
Ανεμώρειας
ανακαλύφθηκε και και
καλυβίτης τάφος
ρωμαϊκών χρόνων.
Νότια,
στις αγροτικές
θέσεις Βαρέλια και
Αφορεσμένη, σώζεται
τμήμα της Αρχαίας
Σχιστής Οδού από την
Χαιρώνεια προς τους
Δελφούς, η λεγόμενη
σήμερα Κρυφοδημοσιά.
Η
Μάχη της Αράχοβας
Από
τις 18 έως τις 24
Νοεμβρίου του 1826
συντελέστηκε στην
Αράχοβα ένα από τα
κορυφαία γεγονότα
της Ελληνικής
Παλιγγενεσίας. Ο "αετός
της Ρούμελης"
στρατηγός Γεώργιος
Καραϊσκάκης,
επικεφαλής πολλών
εμπειροπόλεμων
καπεταναίων και
ανδρειωμένων
αγωνιστών της
επαναστατημένης
Ρούμελης κυρίως,
αλλά και πολλών
άλλων περιοχών της
Ελλάδας και με τη
συνδρομή 300 περίπου
Αραχοβιτών
κατανίκησε και
σχεδόν εξολόθρευσε
εκστρατευτικό σώμα
2.200 επίλεκτων
Τουρκαλβανών, υπό
την αρχηγία του
περιβόητου
Μουσταφάμπεη
Κιαφεζέζη. Η
περίλαμπρη νίκη, που
αναπτέρωσε το ηθικό
των Ελλήνων μετά την
πτώση του
Μεσολογγίου και
κράτησε αναμμένη τη
δάδα της εθνεγερσίας
στη Ρούμελη,
αποδόθηκε στη
σωτήρια επέμβαση του
υπέρτατου
Στρατηλάτη Αγίου
Γεωργίου, που με τον
άγριο Κατεβατό, την
ξαφνική χιονοθύελλα
και το αναπάντεχο
κρύο, συνέδραμε τους
Έλληνες στη φονική
καταδίωξη των
Τούρκων στις
αφιλόξενες γι'
αυτούς πλαγιές του
Παρνασσού.
Τα
ηρωικά γεγονότα
εκείνων των ημερών
έμειναν για πάντα
ζωντανά στα χείλη
και στις καρδιές των
Αραχωβιτών και
συνδέθηκαν
αδιάσπαστα με την
ολόθερμη πίστη στην
προστασία του τόπου
και των ανθρώπων από
τον Τροπαιοφόρο Άγιο.
Έπειτα
ενσωματώθηκαν στην
υπάρχουσα από παλιά
στην Αράχοβα λαμπρή
θρησκευτική γιορτή
του Αγίου Γεωργίου,
το ξακουστό
Πανηγυράκι,
προσδίδοντάς της από
τότε και έντονο
εθνικό χαρακτήρα.
Ναός
του Αγίου Γεωργίου
Ο
βυζαντινός ιερός
ναός του Αγίου
Γεωργίου με τα
αρχαία μάρμαρά του
εντυπωσίαζε τους
ξένους στα χρόνια
της
Τουρκοκρατίας.
Μαρτυρείται ήδη από
το 1676, αλλά είναι
άγνωστο πόσα χρόνια
πριν υπήρχε εκκλησία
εκεί.
Ο
Παρνασσός οφείλει
την ονομασία του στο
γιο του Ποσειδώνα.
Η ονομασία της
ψηλότερης κορυφής
του, της Λιάκουρας
(2.457 μ.) λέγεται ότι
προέρχεται από
παραφθορά της
αρχαίας Λυκώρειας,
της σημερινής
Αράχοβας.
Στις
βορειοδυτικές
πλαγιές του
δημιουργήθηκαν 3
χιονοδρομικά κέντρα,
που δίνουν
κοσμοπολίτικο
χαρακτήρα στη γύρω
περιοχή.
Ο
Εθνικός Δρυμός
Παρνασσού ιδρύθηκε
το 1938 με στόχο τη
διαφύλαξη και την
αξιοποίηση του
φυσικού και
ιστορικού
περιεχομένου των
ορεινών τοπίων πάνω
από την περιοχή των
Δελφών.
Το
ένα τμήμα του ανήκει
στο νομό Βοιωτίας
και το υπόλοιπο
ανήκει στο νομό
Φωκίδας. Ο πυρήνας
του συμπίπτει με
ζώνη Ειδικής
Προστασίας (ΖΕΠ),
σύμφωνα με την
οδηγία 79/409 για τα
πουλιά.
Η
περιοχή του Εθνικού
Δρυμού Παρνασσού
θεωρείται πολύ
σημαντική για
αρπακτικά πτηνά,
δρυοκολάπτες και
άλλα πουλιά. Έχει
έκταση 36.000 στρέμμ.και
το χαρακτηριστικό
της είναι τα όμορφα
ελατοδάση. Στην
περιοχή υπάρχουν
πολλά σπάνια
αγριολούλουδα όπως η
παιωνία του
Παρνασσού.
Μπορούμε
ακόμα να δούμε
αρπακτικά πουλιά,
όπως ο γυπαετός, το
όρνιο, ο φιδαετός κ.α.
Στον
ορεινό όγκο του
Παρνασσού και γύρω
στη άνοιξη βόσκουν
περίπου 10.000
αιγοπρόβατα, τα
οποία έχουν
διαμορφώσει την
οικολογική
ισορροπία του δρυμού.
Η καλύτερη εποχή για
επίσκεψη είναι οι
μήνες Μάιος και
Ιούνιος.
Το
Κωρύκειον Άντρο
Το
Κωρύκειον Άντρο
αναφέρεται όχι μόνο
στη μυθολογία, αλλά
και στην αρχαιότητα
από τους τότε
συγγραφείς. Ο
Παυσανίας που το
επισκέφθηκε τον 1ο
αιώνα μ.Χ., αναφέρει
ότι είναι το πιο
αξιοθέατο από όλα τα
σπήλαια που είδε.
Χοντροί
σταλακτίτες κρέμονται
από την οροφή του και
μοιάζουν με κώρυκες (δερμάτινο
ταγάρι, ασκί).
Βαδίζοντας προς το
βάθος του σπηλαίου,
το πλήθος των
σταλακτιτών και των
σταλαγμιτών
δημιουργεί ένα δάσος
με έργα "αφηρημένης
Τέχνης".
Στο
χώρο αυτό πρέπει να
υπήρχε και μαντείο
σε προϊστορικούς
χρόνους, λόγω των
πολλών "αστραγάλων"
που βρέθηκαν στις
ανασκαφές. Οι
αρχαίοι πίστευαν πως
από τις σπηλιές
υπήρχε ο δρόμος από
τον οποίο μπορούσε
κανείς να
επικοινωνήσει με τον
Άδη. Απέχει μόλις 10
χλμ. από την Αράχοβα.
|
